|
|
|
..... در غروب تنهايي تو را به انتظار نشسته ام به افق دور دست چشمانت پرواز مي كنم و نام تو را زير لب زمزمه مي كنم .... و سر مست از لحظه هاي با تو بودن ترانه زندگي را مي سرايم چشمانم را مي بندم و با قلبم صدايت مي كنم و قلبم از عطر نگاهت لبريز مي شود .... مي خواهم حضورت را بر بوم دلم جاودانه كنم به رقص موزون موهايت نگاه مي كنم به سويت مي ايم .... تا خستگيهايم را درزلال قلبت مرهم گذارم بناگاه چون گلبرگهاي گل سرخ در تند باد ابديت محو مي شوي .... ومن دلتنگ حضورت با گريه اسمان همنوا مي شوم 
به تو می انديشم ...ای سرا پا همه خوبی ... تک و تنها به تو می انديشم ... به تو می انديشم ... همه وقت . همه جا ... من به هر حال که باشم ... به تو می انديشم ... تو بدان اين را . تنها تو بدان ... تو بمان با من . تنها تو بمان ... به تو می انديشم ... جای مهتاب به تاريکی شبها تو بتاب ... من فدای تو .به جاي همه گلها تو بخند ... من همين يک نفس از جرعه جانم باقیست ... اخرين جرعه اين جام تهی را تو بنوش ... پاسخ چلچله ها را تو بگو ... قصه ابر و هوا را تو بخوان ... تو بمان با من . تنها تو بمان ... به تو می انديشم ...
گل من گریه مکن! بیش از این گریه
مکن! من چو مرغ قفسم گل من گریه مکن! که سکوتت گویاست از نگه کردنت احوال تو را می دانم دل غربت زده
ات بی نوایی
تنهاست. من وتو می دانیم
!گل من گریه مکن قطره اشک تو داند که غم من
دریاست دل به امید
ببند نا امیدی کفر
است چشم ما بر
فرداست ز تبسم مگریز
گل من گریه مکن! 
ای دل خسته تو بگو چرا شکستی ای دل غمگین چی شده تنها نشستی دل پس چرا راه گریه هامو بستی ای شب تو چرا دیگه سحر نداری از حال دلم مگه خبر نداری جزغم وغصه واسه دلم چی داری حالا عکس چشمای تو با یه دنیا اشک تو مشتمه واسه گریه جا زیاده صدتا خرابه پشتمه آسمون ابریه اینجا اما بارونی نمیاد گریه ام برای خنده غربت چشماتو میخوابم فاصله ها حتی گریه شبام دیگه فایده ای نداره نداره نداره غربت و غصه توی تقدیر تو قصه چرا ما باید بسوزیم بسوزیم بسوزیم |
